നിയമം vs വിശ്വാസം: ‘കുറ്റം-ശിക്ഷ’ സംവാദം ഓരോ നിയമനടപടിയുടെയും പിറകിൽ By Adv CV Manuvilsan

Adv. C. V.  Manuvilsan

നിയമവും വിശ്വാസങ്ങളും: കുറ്റം, ശിക്ഷ, നീതി എന്നിവയെക്കുറിച്ച്

By Adv. C. V. Manuvilsan

High Court Advocate | Legal Storyteller

നിയമം “ചെയ്യരുത്” എന്ന് മാത്രമാണോ പറയുന്നത്, അതോ പ്രവൃത്തിയുടെ പ്രത്യാഘാതം നിർവചിക്കുകയാണോ?

നാം ജീവിക്കുന്നത് ഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യരും നിയമം പാലിക്കുമെന്ന ഒരു പൊതുവിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്.

റോഡിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ എതിർദിശയിൽ വരുന്ന വാഹനം തന്റെ പാതയിൽ തുടരുമെന്ന് നാം വിശ്വസിക്കുന്നു. ഒരു കരാറിൽ ഒപ്പിടുമ്പോൾ മറുപക്ഷം അതിലെ വ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. ഒരു കുറ്റം നടന്നാൽ പോലീസ് അന്വേഷിക്കുമെന്നും കോടതി നിയമപ്രകാരം വിധി പറയും എന്നും കരുതുന്നു.

എന്നാൽ നിയമവാഴ്ചയും മനുഷ്യരുടെ വിശ്വാസവ്യവസ്ഥയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നാം എത്രത്തോളം പരിശോധിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം?

നിയമം ശരിയും തെറ്റും നിർവചിക്കുന്ന അന്തിമ ധാർമികഗ്രന്ഥമാണോ?

അതോ ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്താൽ അതിന്റെ നിയമപരമായ ഫലം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്ന സാമൂഹിക സംവിധാനമാണോ?

ഈ ലേഖനം ഒരു അന്തിമ ഉത്തരമല്ല.

ഇത് നിയമം, കുറ്റം, ശിക്ഷ, മനുഷ്യരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു സംവാദവും പ്രതിഫലനവുമാണ്.

എന്താണ് നിയമം?

നിയമത്തെ വെറും വിലക്കുകളുടെ സമാഹാരമായി കാണുന്നത് അപൂർണമായ സമീപനമാണ്.

നിയമം എന്നത്:

• ഭരണസംവിധാനം അംഗീകരിച്ച ചട്ടങ്ങൾ;

• പൗരന്മാരുടെ അവകാശങ്ങളും ബാധ്യതകളും;

• കുറ്റങ്ങളുടെ നിർവചനങ്ങൾ;

• നിയമലംഘനങ്ങളുടെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ;

• കോടതികളുടെ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ;

• നടപടിക്രമപരമായ സംരക്ഷണങ്ങൾ;

• സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുതാൽപര്യവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട നിയന്ത്രണങ്ങൾ

എന്നിവ ചേർന്ന ഒരു സങ്കീർണ സംവിധാനമാണ്.

നിയമം സ്ഥിരമായ ഒന്നല്ല.

സമൂഹം മാറുമ്പോൾ നിയമവും മാറുന്നു. ഒരുകാലത്ത് നിയമപരമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ചില പ്രവൃത്തികൾ പിന്നീട് നിരോധിക്കപ്പെടാം. മുമ്പ് കുറ്റമായി കണ്ടിരുന്ന ചില കാര്യങ്ങൾ പിന്നീട് നിയമപരമായ സംരക്ഷണം നേടുകയും ചെയ്യാം.

അതുകൊണ്ട് നിയമം കാലം, സമൂഹം, ഭരണഘടനാ മൂല്യങ്ങൾ, പൊതുനയം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നിരന്തരം വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സംവിധാനമാണ്.

കോടതി ശരിയും തെറ്റും തീരുമാനിക്കുന്ന അന്തിമ ഇടമാണോ?

പലർക്കും കോടതി എന്നത് ശരിയും തെറ്റും നിർണയിക്കുന്ന അന്തിമ വേദിയാണെന്ന ധാരണയുണ്ട്.

എന്നാൽ ഒരു ക്രിമിനൽ കോടതിയുടെ പ്രധാന ചോദ്യം പലപ്പോഴും ഇതാണ്:

പ്രതിക്കെതിരായ കുറ്റം നിയമം ആവശ്യപ്പെടുന്ന നിലവാരത്തിൽ തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ?

ഒരു വ്യക്തി യാഥാർഥ്യത്തിൽ എന്ത് ചെയ്തു എന്നതും, അത് കോടതിയിൽ നിയമപരമായി തെളിയിക്കാനായോ എന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല.

കോടതി പരിഗണിക്കുന്നത്:

• നിയമപരമായി സ്വീകരിക്കാവുന്ന തെളിവുകൾ;

• സാക്ഷിമൊഴികളുടെ വിശ്വാസ്യത;

• അന്വേഷണത്തിന്റെ നിയമസാധുത;

• പ്രതിയുടെ നടപടിക്രമപരമായ അവകാശങ്ങൾ;

• പ്രോസിക്യൂഷൻ തെളിയിക്കേണ്ട കുറ്റഘടകങ്ങൾ;

• ന്യായമായ സംശയത്തിന് അതീതമായി കുറ്റം തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം

എന്നിവയാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഒരു വിധി വെറും ധാർമിക പ്രഖ്യാപനം മാത്രമല്ല.

അത് നിയമവും തെളിവും നടപടിക്രമവും ചേർന്ന് രൂപപ്പെടുന്ന നിയമപരമായ നിഗമനമാണ്.

ഒരു പ്രതിയെ വെറുതെവിടുന്നത് കോടതി ആ പ്രവൃത്തിയെ അംഗീകരിച്ചുവെന്ന് അർത്ഥമാക്കണമെന്നില്ല. കുറ്റം നിയമം ആവശ്യപ്പെടുന്ന നിലവാരത്തിൽ തെളിയിക്കപ്പെട്ടില്ല എന്നായിരിക്കാം അതിന്റെ അർത്ഥം.

അതുപോലെ, കുറ്റക്കാരനെന്ന് വിധിക്കുമ്പോഴും കോടതി വ്യക്തിയുടെ മുഴുവൻ ജീവിതത്തെയും ധാർമികമായി വിലയിരുത്തുകയല്ല. നിയമത്തിൽ നിർവചിച്ചിരിക്കുന്ന കുറ്റം തെളിയിക്കപ്പെട്ടോ എന്നതാണ് തീരുമാനിക്കുന്നത്.

നിയമം “കുറ്റം ചെയ്യരുത്” എന്നാണോ പറയുന്നത്?

സാധാരണ ഭാഷയിൽ നാം നിയമത്തെ വിലക്കുകളുടെ ഭാഷയിലാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്:

“ഇത് ചെയ്യരുത്.”

“അത് നിയമവിരുദ്ധമാണ്.”

എന്നാൽ പല നിയമവ്യവസ്ഥകളും പ്രവർത്തിക്കുന്നത് മറ്റൊരു രീതിയിലാണ്:

ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്താൽ അതിന് നിർദ്ദിഷ്ടമായ നിയമപരമായ പ്രത്യാഘാതം ഉണ്ടാകും.

ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു നിരോധിത പ്രവൃത്തിക്ക് നിയമം പിഴയോ മറ്റ് ശിക്ഷയോ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ പ്രവൃത്തി ചെയ്യുന്നയാൾ അതിന്റെ നിയമപരമായ ഫലത്തിന് വിധേയനാകും.

എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കണം.

ഒരു പ്രവൃത്തി ചെയ്ത ശേഷം പിഴ അടയ്ക്കാൻ തയ്യാറാണ് എന്നതുകൊണ്ട് ആ പ്രവൃത്തി ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം ഒരാൾക്ക് ലഭിക്കുന്നില്ല.

അത് ഒരു അവകാശമല്ല.

അത് നിയമലംഘനത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതമാണ്.

ഒരു വ്യക്തി നിയമവിരുദ്ധമായ പ്രവൃത്തി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും അതിന്റെ ശിക്ഷ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നത്, ആ പ്രവൃത്തി നിയമാനുസൃതമാകുന്നു എന്നർത്ഥമല്ല.

ശിക്ഷയ്ക്ക് എല്ലാവരിലും ഒരേ സ്വാധീനമാണോ?

നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാണെന്ന് ഭരണഘടന ഉറപ്പുനൽകുന്നു.

എന്നാൽ ഒരേ ശിക്ഷ എല്ലാവരെയും ഒരേ രീതിയിൽ ബാധിക്കണമെന്നില്ല.

ഒരു സാമ്പത്തികമായി സമ്പന്നനായ വ്യക്തിക്ക് ചെറിയ പിഴ ഒരു അസൗകര്യം മാത്രമായിരിക്കാം.

അതേ പിഴ ദിവസവേതനത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരാളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭക്ഷണം നഷ്ടപ്പെടുത്താം.

അതുപോലെ, തടവ്, ജാമ്യവ്യവസ്ഥകൾ, കോടതിയിലേക്കുള്ള യാത്രാചെലവ്, അഭിഭാഷകച്ചെലവ്, ജോലി നഷ്ടം, സാമൂഹിക അപമാനം എന്നിവയും ഓരോ വ്യക്തിയെയും വ്യത്യസ്തമായി ബാധിക്കുന്നു.

ഇവിടെയാണ് നിയമത്തിന്റെ ഔപചാരിക സമത്വവും ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്.

നിയമം ഒരേ ശിക്ഷ നിശ്ചയിച്ചാലും, ആ ശിക്ഷയുടെ സാമൂഹികഭാരം ഒരുപോലെ ആയിരിക്കണമെന്നില്ല.

നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ അടിത്തറയിൽ ഒരു പൊതുവിശ്വാസമുണ്ട്

ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും നിയമം പാലിക്കുമെന്ന വിശ്വാസത്തിലാണ് നിയമസംവിധാനം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

എല്ലാ നിയമങ്ങളും എല്ലാ സമയത്തും പോലീസ് നിരീക്ഷണത്തിലൂടെ മാത്രം നടപ്പാക്കാനാവില്ല.

റോഡിലെ ഓരോ വാഹനത്തിനും പിന്നാലെ ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനെ നിയോഗിക്കാനാവില്ല.

ഓരോ കരാറിനും സമീപത്ത് ഒരു കോടതി സ്ഥാപിക്കാനാവില്ല.

ഓരോ ഇടപാടും സർക്കാർ നേരിട്ട് നിയന്ത്രിക്കാനുമാവില്ല.

അതുകൊണ്ട് നിയമസംവിധാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അടിത്തറ ശിക്ഷാഭയം മാത്രം അല്ല.

ഇവയും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്:

• സാമൂഹികവിശ്വാസം;

• പരസ്പര ഉത്തരവാദിത്തം;

• നിയമം ന്യായമാണെന്ന പൊതുബോധം;

• അധികാരികൾ നിയമം തുല്യമായി നടപ്പാക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷ;

• നിയമലംഘനത്തിന് യുക്തിസഹമായ പ്രത്യാഘാതമുണ്ടാകുമെന്ന വിശ്വാസം.

ഈ വിശ്വാസം തകർന്നാൽ, നിയമത്തിന്റെ എഴുത്ത് മാത്രം സമൂഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കില്ല.

ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതം തന്നെ ശിക്ഷയായി മാറിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ?

തെരുവിൽ കഴിയുന്ന ഒരാളെ പരിഗണിക്കാം.

അവന് സ്ഥിരമായ താമസമില്ല.

ഭക്ഷണം ഉറപ്പില്ല.

ജോലിയില്ല.

കുടുംബപിന്തുണയില്ല.

മദ്യാസക്തിയോ മാനസികാരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങളോ ഉണ്ടായിരിക്കാം.

അത്തരം ഒരാളോട് പിഴയോ ചെറിയ തടവോ ചുമത്തുമ്പോൾ, അത് അവന്റെ പെരുമാറ്റം തിരുത്താൻ മതിയായ പ്രേരണയാകുമോ?

അവൻ ഇതിനകം അനുഭവിക്കുന്ന സാമൂഹിക ദുരിതം നിയമം നൽകുന്ന ശിക്ഷയെക്കാൾ വലുതായിരിക്കാമോ?

ഇത് കുറ്റത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്ന വാദമല്ല.

എന്നാൽ കുറ്റത്തിന് പിന്നിലെ മനുഷ്യാവസ്ഥ കാണാതെ ശിക്ഷ മാത്രം നൽകുന്നത് പ്രശ്നം പരിഹരിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യമാണ്.

ചില കുറ്റങ്ങൾ വ്യക്തിപരമായ ദുഷ്ടതയിൽ നിന്നായിരിക്കാം ഉണ്ടാകുന്നത്.

മറ്റുചിലത്:

• ദാരിദ്ര്യം;

• ലഹരിയാസക്തി;

• ഭവനരഹിതാവസ്ഥ;

• മാനസികാരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ;

• വിദ്യാഭ്യാസലഭ്യതയുടെ അഭാവം;

• സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടുത്തൽ;

• ബാല്യകാല പീഡനം;

• തൊഴിൽരാഹിത്യം

എന്നിവയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ രൂപപ്പെടാം.

കുറ്റത്തിന്റെ സാമൂഹികകാരണം മനസ്സിലാക്കുന്നത് കുറ്റത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതല്ല.

അത് ഫലപ്രദമായ പരിഹാരം കണ്ടെത്താനുള്ള ആദ്യപടിയാണ്.

നിയമം പലരെയും പരിഹസിക്കുന്നുണ്ടോ?

നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാണെന്ന് നാം പറയുന്നു.

എന്നാൽ നിയമം പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്ന രീതി എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണോ?

അടച്ചിട്ട കടത്തിണ്ണകളിൽ ഉറങ്ങുന്നവർ, ഭക്ഷണം പോലും ഉറപ്പിക്കാനാവാത്തവർ, തിരിച്ചറിയൽ രേഖകളില്ലാത്തവർ, നിയമസഹായം ലഭിക്കാത്തവർ — ഇവരിൽ ചിലർ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾ കുറ്റമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.

എന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളെ കുറ്റനീതിന്യായ സംവിധാനം എത്രത്തോളം പരിഗണിക്കുന്നു?

സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്മേൽ പോലും നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ഒരാളെ നിയമത്തിലെ വിലക്കുകൾ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് നിയന്ത്രിക്കാനാകുമോ?

അവനെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് അവന് ലഭിക്കേണ്ടിയിരുന്ന സാമൂഹികസംരക്ഷണം എവിടെയായിരുന്നു?

ഭവനം, ചികിത്സ, ലഹരിമുക്തി, തൊഴിൽ, ഭക്ഷണം, കൗൺസിലിംഗ്, നിയമസഹായം എന്നിവ ഇല്ലാത്തിടത്ത് ശിക്ഷ മാത്രം നൽകുന്നത് നീതിയാണോ?

കുറ്റവും ശിക്ഷയും മാത്രം മതിയോ?

ക്രിമിനൽ നിയമത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നത്:

• കുറ്റം തടയൽ;

• കുറ്റക്കാരനെ ശിക്ഷിക്കൽ;

• സമൂഹത്തെ സംരക്ഷിക്കൽ;

• ഭാവിയിലെ കുറ്റങ്ങൾ തടയാനുള്ള മുന്നറിയിപ്പ്;

• ഇരയ്ക്ക് നീതി നൽകൽ;

• കുറ്റക്കാരന്റെ പരിഷ്കരണം

എന്നിവയാണ്.

എന്നാൽ എല്ലാ കുറ്റങ്ങൾക്കും ഒരേ സമീപനം ഫലപ്രദമല്ല.

ചില കേസുകളിൽ കർശനമായ ശിക്ഷ അനിവാര്യമാണ്.

ചില കേസുകളിൽ restitution, rehabilitation, counselling, de-addiction treatment, community service, restorative justice തുടങ്ങിയ മാർഗങ്ങൾ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായേക്കാം.

നിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം പ്രതികാരം മാത്രം ആയിരിക്കരുത്.

സമൂഹത്തെ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമാക്കുന്നതായിരിക്കണം.

ഒരു വ്യക്തിയെ ശിക്ഷിച്ച ശേഷം അയാൾ കൂടുതൽ അപകടകാരിയായി സമൂഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയാൽ, ശിക്ഷയുടെ ലക്ഷ്യം നേടിയോ എന്ന ചോദ്യം ഉയരും.

നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ?

നിയമത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം നിയമത്തിന്റെ എഴുത്തിലല്ല.

അതിന്റെ പ്രയോഗത്തിലാണ്.

ശക്തനായ വ്യക്തിക്കും ദുർബലനായ വ്യക്തിക്കും ഒരേ നിയമമാണോ?

സമ്പന്നനും ദരിദ്രനും ഒരേ വേഗത്തിൽ നീതി ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ?

നിയമസഹായം ലഭിക്കുന്നവനും ലഭിക്കാത്തവനും ഒരേ അവസരമാണോ?

അധികാരമുള്ളവരുടെ നിയമലംഘനവും സാധാരണ പൗരന്റെ നിയമലംഘനവും ഒരേ ഗൗരവത്തിൽ അന്വേഷിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസയോഗ്യമായ ഉത്തരമില്ലെങ്കിൽ, നിയമവാഴ്ചയിലുള്ള പൊതുവിശ്വാസം ക്ഷയിക്കും.

നിയമം നിലനിൽക്കുന്നത് ശിക്ഷാഭയത്തിലൂടെ മാത്രം അല്ല.

നിയമം ന്യായമായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന വിശ്വാസത്തിലൂടെയാണ്.

അവസാനചോദ്യം: നിയമം പാലിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് നാം എന്തുകൊണ്ട് വിശ്വസിക്കുന്നു?

നാം വിശ്വസിക്കുന്നു:

“നിയമം എല്ലായിടത്തും എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണ്.”

എന്നാൽ നാം ചോദിക്കേണ്ട ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്:

• നിയമത്തിന്റെ പ്രാവർത്തികത എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണോ?

• നിയമം പാലിക്കാൻ ആവശ്യമായ സാമൂഹികവും മാനസികവുമായ പിന്തുണ എല്ലാവർക്കും ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ?

• എല്ലാ കുറ്റങ്ങൾക്കും ശിക്ഷ മാത്രം മതിയായ പരിഹാരമാണോ?

• കുറ്റത്തിന് പിന്നിലെ മനുഷ്യാവസ്ഥ പരിശോധിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ?

• നിയമം ദുർബലരോട് കൂടുതൽ കർശനവും ശക്തരോട് കൂടുതൽ സൗമ്യവുമാകുന്നുണ്ടോ?

• കോടതി വിധിയും ധാർമികസത്യവും എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരേ കാര്യമാണോ?

• നീതി എന്നത് കുറ്റക്കാരനെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രം അവസാനിക്കുന്നുണ്ടോ?

നിയമം സമൂഹത്തിന്റെ കണ്ണാടിയാണ്.

പക്ഷേ കണ്ണാടി മുഖം കാണിക്കുക മാത്രമേ ചെയ്യൂ.

മുഖത്തിലെ മുറിവ് സുഖപ്പെടുത്താൻ മറ്റൊരു ഇടപെടൽ ആവശ്യമാണ്.

അതുപോലെ, നിയമം കുറ്റത്തെ തിരിച്ചറിയുകയും അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം നിർവചിക്കുകയും ചെയ്യും.

എന്നാൽ കുറ്റം സൃഷ്ടിക്കുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെ മാറ്റാൻ നിയമത്തോടൊപ്പം രാഷ്ട്രീയം, വിദ്യാഭ്യാസം, ചികിത്സ, സാമൂഹികസുരക്ഷ, മാനസികാരോഗ്യപിന്തുണ എന്നിവയും ആവശ്യമാണ്.

ഉപസംഹാരം

നിയമം ശരിയും തെറ്റും നിർവചിക്കുന്ന ഏക സംവിധാനം അല്ല.

ധാർമികത, മതം, സംസ്കാരം, വ്യക്തിവിശ്വാസം, സാമൂഹികബോധം എന്നിവയും മനുഷ്യരുടെ തീരുമാനങ്ങളെ സ്വാധീനിക്കുന്നു.

എന്നാൽ നിയമത്തിന് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്:

അതിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങൾ സംസ്ഥാനാധികാരത്തിലൂടെ നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നു.

നിയമം ഒരു പ്രവൃത്തിയെ നിരോധിക്കാം.

അതിന് ശിക്ഷ നിശ്ചയിക്കാം.

ഇരയെ സംരക്ഷിക്കാം.

കുറ്റക്കാരനെ നിയന്ത്രിക്കാം.

എന്നാൽ ഒരു സമൂഹത്തെ നീതിയുള്ളതാക്കാൻ ശിക്ഷ മാത്രം മതിയാകില്ല.

നിയമം വിശ്വാസയോഗ്യമാകണം.

നിയമം തുല്യമായി പ്രയോഗിക്കപ്പെടണം.

നിയമം മനുഷ്യന്റെ സാഹചര്യത്തെ കാണണം.

നിയമത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ കർശനതയിൽ മാത്രം അല്ല.

അതിന്റെ നീതിയിലും വിശ്വാസ്യതയിലുമാണ്.

നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം എന്താണ്?

നിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം കുറ്റക്കാരനെ ശിക്ഷിക്കൽ മാത്രമാണോ?

അതോ കുറ്റത്തിന് കാരണമാകുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെ മാറ്റുന്നതും നീതിയുടെ ഭാഗമാണോ?

നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം comment section-ൽ രേഖപ്പെടുത്തുക.

ലേഖനം പ്രസക്തമാണെന്ന് തോന്നിയാൽ മറ്റുള്ളവരുമായി പങ്കുവയ്ക്കുക.

---

Adv. C. V. Manuvilsan
High Court Advocate | Legal Storyteller
Lex Loci Associates

---

Disclaimer: ഈ ലേഖനം നിയമം, കുറ്റം, ശിക്ഷ, സാമൂഹികനീതി എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള പൊതുവായ ചിന്തയും സംവാദവുമാണ്. ഇത് പ്രത്യേക കേസുകളിലെ നിയമോപദേശമായി കണക്കാക്കരുത്.