മൗനം ജനാധിപത്യത്തെ കൊല്ലുമ്പോൾ: Rule of Law-ന്റെ അവസാന പ്രതീക്ഷ ജനങ്ങളാണ്: Adv.C.V. Manuvilsan

ഒരു രാജ്യം തകരുന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും യുദ്ധം കൊണ്ടല്ല. ചിലപ്പോൾ അത് തകരുന്നത് ജനങ്ങൾ മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോഴാണ്. അനീതിയെ കണ്ടിട്ടും കാണാത്തതായി നടിക്കുമ്പോഴാണ്. നിയമത്തെ അധികാരത്തിന്റെ ആയുധമാക്കി മാറ്റുമ്പോഴും, ജനാധിപത്യത്തെ വെറും വോട്ടെടുപ്പ് ദിവസത്തിലേക്ക് ചുരുക്കുമ്പോഴുമാണ്.

മൗനം ജനാധിപത്യത്തെ കൊല്ലുമ്പോൾ: Rule of Law- യുടെ ദയനീയാവസ്ഥ: 

          Adv.C.V. Manuvilsan

ജനാധിപത്യം എന്നത് അഞ്ചു വർഷത്തിലൊരിക്കൽ വോട്ട് ചെയ്യാനുള്ള അവകാശം മാത്രമല്ല. അത് ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യമാണ്. നിയമത്തിന്റെ മുന്നിൽ എല്ലാവരും ഒരുപോലെ എന്ന വിശ്വാസമാണ്. ഭരണാധികാരിയും സാധാരണ പൗരനും ഒരേ നിയമത്തിന് കീഴിലാണെന്ന ഉറപ്പാണ്. അതാണ് Rule of Law — നിയമത്തിന്റെ ആധിപത്യം.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും വളർച്ചയും

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയം ലളിതമാണ്: അധികാരം ജനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്. രാജാവിന്റെയോ ഭരണകൂടത്തിന്റെയോ കൃപയല്ല, ജനങ്ങളുടെ സമ്മതമാണ് ഭരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. കാലക്രമേണ ഈ ആശയം ഭരണഘടനകളിലൂടെയും അവകാശപ്രസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെയും നിയമവ്യവസ്ഥകളിലൂടെയും വികസിച്ചു.

ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടന ഈ ജനാധിപത്യ ചിന്തയ്ക്ക് ശക്തമായ രൂപം നൽകി. നീതി, സ്വാതന്ത്ര്യം, സമത്വം, സാഹോദര്യം എന്നീ മൂല്യങ്ങൾ വെറും വാക്കുകളല്ല; അവ ഭരണത്തിന്റെ നൈതിക അടിത്തറയാണ്.

എന്നാൽ ചോദ്യം ഇതാണ്:

ഈ മൂല്യങ്ങൾ ഇന്ന് നമ്മുടെ പൊതുജീവിതത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ?

Rule of Law: നിയമം ഭരിക്കുമോ, അധികാരം ഭരിക്കുമോ?

Rule of Law എന്നത് നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ബാധകമാണെന്ന സിദ്ധാന്തമാണ്. അധികാരമുള്ളവർക്കൊരു നിയമവും സാധാരണക്കാർക്കൊരു നിയമവും എന്ന അവസ്ഥ വന്നാൽ, Rule of Law മരിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു.

നിയമം നീതി നൽകാനുള്ള ഉപകരണമായിരിക്കണം. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ അത് ഭീഷണിപ്പെടുത്താനുള്ള ആയുധമായി മാറുന്നു. നടപടിക്രമം നീതിയിലേക്ക് നയിക്കേണ്ടതാണ്. എന്നാൽ ചിലപ്പോൾ നടപടിക്രമം തന്നെ ശിക്ഷയായി മാറുന്നു.

അപ്പോൾ ജനാധിപത്യം പരിഹാസമാകുന്നു.

സാമൂഹിക പ്രസക്തി: ഇത് കോടതിയുടെ വിഷയം മാത്രമല്ല

Rule of Law തകരുന്നത് അഭിഭാഷകരുടെയും ജഡ്ജിമാരുടെയും മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. അത് ഓരോ പൗരന്റെയും ജീവിതത്തെ ബാധിക്കുന്ന വിഷയമാണ്.

ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് നീതി കിട്ടാൻ വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ, ഒരു ദുർബലൻ അധികാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിശ്ശബ്ദനാകേണ്ടി വരുമ്പോൾ, ഒരു പൗരന് തന്റെ അവകാശം ആവശ്യപ്പെടാൻ പോലും ഭയപ്പെടേണ്ടി വരുമ്പോൾ — അത് സമൂഹത്തിന്റെ രോഗലക്ഷണമാണ്.

നിയമം ശക്തർക്കു കവചവും ദുർബലർക്കു ഭാരവുമായി മാറുന്നിടത്ത് നീതി ഇല്ല. അവിടെ ജനാധിപത്യം നിലനിൽക്കുന്നില്ല; അതിന്റെ രൂപം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു.

ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യന് നീതി കിട്ടാൻ വർഷങ്ങൾ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ, ഒരു ദുർബലൻ അധികാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിശ്ശബ്ദനാകേണ്ടി വരുമ്പോൾ, ഒരു പൗരന് തന്റെ അവകാശം ആവശ്യപ്പെടാൻ പോലും ഭയപ്പെടേണ്ടി വരുമ്പോൾ — അത് സമൂഹത്തിന്റെ രോഗലക്ഷണമാണ്.

നിയമം ശക്തർക്കു കവചവും ദുർബലർക്കു ഭാരവുമായി മാറുന്നിടത്ത് നീതി ഇല്ല. അവിടെ ജനാധിപത്യം നിലനിൽക്കുന്നില്ല; അതിന്റെ രൂപം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു.

ജനങ്ങളുടെ മൗനം: ഏറ്റവും അപകടകരമായ സമ്മതം

അനീതിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി അനീതിക്കാരൻ അല്ല. മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന സമൂഹമാണ്.

“എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല” എന്ന ചിന്തയാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രു.

ഇന്ന് മറ്റൊരാളുടെ അവകാശം ലംഘിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നാം മിണ്ടാതിരുന്നാൽ, നാളെ നമ്മുടെ അവകാശം ലംഘിക്കപ്പെടുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരും മിണ്ടാതിരിക്കും.

മൗനം പലപ്പോഴും സമാധാനം അല്ല. അത് ഭയത്തിന്റെ മറ്റൊരു പേരാണ്. ചിലപ്പോൾ അത് സ്വാർത്ഥതയുടെ മറവുമാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പരിഹാസം

ജനാധിപത്യത്തിൽ ജനങ്ങളാണ് യജമാനന്മാർ എന്ന് നാം പറയുന്നു. പക്ഷേ ജനങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യാതെ അനുസരിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, യജമാനൻ അടിമയായി മാറുന്നു.

ഭരണകൂടം ജനങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയേണ്ടിടത്ത് ജനങ്ങൾ ഭരണകൂടത്തെ ഭയപ്പെടാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ, അത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പരാജയമാണ്.

വോട്ടവകാശം മാത്രം ജനാധിപത്യത്തെ രക്ഷിക്കില്ല. അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം, നിയമസംരക്ഷണം, നീതിയിലേക്കുള്ള സമാന പ്രവേശനം, അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള ധൈര്യം — ഇവ ഇല്ലെങ്കിൽ ജനാധിപത്യം ഒരു ചടങ്ങായി മാത്രം അവശേഷിക്കും.

നാം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യങ്ങൾ:

നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ?

സാധാരണ മനുഷ്യന് നീതി തേടാൻ ഭയമില്ലാത്ത സാഹചര്യമുണ്ടോ?

അധികാരത്തിന്റെ ദുരുപയോഗത്തിനെതിരെ സമൂഹം പ്രതികരിക്കുന്നുണ്ടോ?

അനീതിയെ കണ്ടാൽ നാം സംസാരിക്കുന്നുണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ സൗകര്യപ്രദമായ മൗനം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുണ്ടോ?

ശക്തമായ അഭ്യർത്ഥന

ജനാധിപത്യം രക്ഷിക്കേണ്ടത് കോടതികൾ മാത്രം അല്ല. ഭരണഘടന സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് അഭിഭാഷകർ മാത്രം അല്ല. Rule of Law നിലനിർത്തേണ്ടത് ജഡ്ജിമാർ മാത്രം അല്ല.

അതിന്റെ ആദ്യത്തെ കാവൽക്കാരൻ പൗരനാണ്.

ജനങ്ങളേ, മിണ്ടാതിരിക്കരുത്.

അനീതിയെ സാധാരണമാക്കരുത്.

അവകാശങ്ങളെ സർക്കാർ നൽകുന്ന ദാനമായി കാണരുത്.

അവ നമ്മുടെ ഭരണഘടനാപരമായ അവകാശങ്ങളാണ്.

ചോദ്യം ചെയ്യുക. നിയമപരമായി പ്രതികരിക്കുക. സമാധാനപരമായി പ്രതിഷേധിക്കുക. ദുർബലരുടെ ശബ്ദമാകുക. അധികാരത്തോട് വെറുപ്പോടെ അല്ല, ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ ചോദ്യം ചോദിക്കുക.

അവസാന വാക്ക്

ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മഹത്വം അതിലെ ശക്തർ എത്ര സ്വതന്ത്രരാണ് എന്നതിൽ അല്ല; അതിലെ ദുർബലർ എത്ര സുരക്ഷിതരാണ് എന്നതിലാണ്.

ജനാധിപത്യം ഒരു ദിവസത്തെ വോട്ട് അല്ല. അത് ഓരോ ദിവസവും ജീവിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

Rule of Law ഒരു നിയമപുസ്തകത്തിലെ വാചകം അല്ല. അത് സാധാരണ മനുഷ്യന്റെ അവസാന പ്രതീക്ഷയാണ്.

ആ പ്രതീക്ഷയെ നാം മൗനത്തിലൂടെ കൊല്ലരുത്.

ഇന്ന് സംസാരിക്കുക. ഇന്ന് ചോദ്യം ചെയ്യുക. ഇന്ന് പ്രതികരിക്കുക.

കാരണം മൗനം നാളെയുടെ അനീതിക്ക് എഴുതിക്കൊടുക്കുന്ന സമ്മതപത്രമാണ്.

Adv. C.V. Manuvilsan

Sr. Partner, Lex Loci Associates