OTT vs. തിയേറ്റർ: സെൻസർഷിപ്പിലെ നിയമവിവേചനമോ?

ഒരേ സിനിമയ്ക്ക് രണ്ട് മാധ്യമങ്ങൾ, രണ്ട് നിയമരീതികൾ — Article 14 ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം

By Adv. C. V. Manuvilsan

High Court Advocate | Legal Storyteller

[Originally published: 2025 | Substantially updated: 2 August 2026]

ഒരു സിനിമ തിയേറ്ററിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കണമെങ്കിൽ ആദ്യം Central Board of Film Certification-ന്റെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വേണം.

അതേ സിനിമ ഒരു OTT പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലൂടെ വീട്ടിലെ സ്ക്രീനിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ, CBFC-യുടെ മുൻകൂർ സർട്ടിഫിക്കേഷൻ നിർബന്ധമല്ല.

അപ്പോൾ ചോദ്യം സ്വാഭാവികമാണ്:

ഒരേ കഥ, ഒരേ ദൃശ്യങ്ങൾ, ഒരേ പ്രേക്ഷകർ — പക്ഷേ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത നിയമങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട്?

തിയേറ്ററിൽ കാണുമ്പോൾ ഒരു സിനിമയെ മുൻകൂട്ടി പരിശോധിക്കുകയും, ആവശ്യപ്പെട്ടാൽ മാറ്റങ്ങൾ നിർദേശിക്കുകയും, സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യാം. OTT-യിൽ അതേ ഉള്ളടക്കം platform തന്നെ classify ചെയ്ത് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു.

ഇത് Article 14 ഉറപ്പുനൽകുന്ന സമത്വത്തിന് വിരുദ്ധമായ നിയമവിവേചനമാണോ?

അതോ പൊതുപ്രദർശനവും വ്യക്തിപരമായ on-demand viewing-ഉം തമ്മിലുള്ള യുക്തിസഹമായ വ്യത്യാസത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള രണ്ട് regulatory models ആണോ?

ഈ ലേഖനം അതിനുള്ള ലളിതമായ ഒരു “അതെ” അല്ലെങ്കിൽ “അല്ല” എന്ന ഉത്തരമല്ല.

ഇത് സിനിമ, സാങ്കേതികവിദ്യ, അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം, കുട്ടികളുടെ സംരക്ഷണം, ഭരണഘടനാപരമായ സമത്വം എന്നിവ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നിയമപരിശോധനയാണ്.

ആദ്യം ഒരു തിരുത്തൽ: OTT നിയമരഹിതമല്ല

OTT platforms-ന് CBFC pre-certification ബാധകമല്ല എന്നത് ശരിയാണ്.

എന്നാൽ OTT content-ന് നിയന്ത്രണമില്ല എന്ന ധാരണ ഇപ്പോൾ നിയമപരമായി ശരിയല്ല.

OTT publishers-നെ Information Technology (Intermediary Guidelines and Digital Media Ethics Code) Rules, 2021-ന്റെ Part III നിയന്ത്രിക്കുന്നു.

ഈ Rules പ്രകാരം online curated content publishers:

• content സ്വയം classify ചെയ്യണം;

• rating വ്യക്തമായി പ്രദർശിപ്പിക്കണം;

• content descriptors നൽകണം;

• grievance officer നിയമിക്കണം;

• പരാതികൾ പരിഹരിക്കുന്ന സംവിധാനം സൃഷ്ടിക്കണം;

• self-regulatory body-യുടെ മേൽനോട്ടത്തിന് വിധേയരാകണം;

• കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ oversight mechanism-ന് കീഴിലായിരിക്കണം;

• നിലവിലുള്ള മറ്റേതെങ്കിലും നിയമം നിരോധിക്കുന്ന content പ്രസിദ്ധീകരിക്കരുത്.

OTT regulation അതിനാൽ “നിയന്ത്രണമില്ലായ്മ” അല്ല.

അതിന്റെ സ്വഭാവം prior certification അല്ല; self-classification followed by accountability and oversight ആണ്.

തിയേറ്ററിലെ നിയമം: ആദ്യം സർട്ടിഫിക്കറ്റ്, പിന്നെ പ്രദർശനം

Cinematograph Act, 1952 പ്രകാരം ഒരു film public exhibition-നായി പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർ CBFC-യ്ക്ക് അപേക്ഷിക്കണം.

Board സിനിമ പരിശോധിച്ചശേഷം:

• unrestricted public exhibition അനുവദിക്കാം;

• parental guidance സൂചിപ്പിക്കുന്ന UA classification നൽകാം;

• adults-നായി മാത്രം പരിമിതപ്പെടുത്താം;

• ഒരു പ്രത്യേക profession അല്ലെങ്കിൽ class-നായി പരിമിതപ്പെടുത്താം;

• excisions അല്ലെങ്കിൽ modifications നിർദേശിക്കാം;

• സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നിഷേധിക്കാം.

2023-ലെ ഭേദഗതിക്ക് ശേഷം theatrical certification-ൽ UA 7+, UA 13+, UA 16+ എന്നീ age-based markers ഉൾപ്പെടുത്തി. U, A, S classifications-ഉം തുടരുന്നു. 2024-ലെ Cinematograph (Certification) Rules പഴയ 1983 Rules-നെ മാറ്റിസ്ഥാപിച്ചു.

ഈ സംവിധാനം ഒരു classical pre-certification model ആണ്:

ആദ്യം State-authorised examination; അതിന് ശേഷം മാത്രം public exhibition.

OTT-യിലെ നിയമം: platform തന്നെ classify ചെയ്യുന്നു

OTT content-ന് നിലവിലുള്ള classification categories ഇവയാണ്:

• U

• U/A 7+

• U/A 13+

• U/A 16+

• A

Content classification themes, violence, nudity, sex, language, drugs and substance abuse, horror തുടങ്ങിയ descriptors അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് നടത്തേണ്ടത്.

U/A 13+ അല്ലെങ്കിൽ അതിന് മുകളിലുള്ള content-ന് access-control mechanisms, parental locks എന്നിവ platform ലഭ്യമാക്കണം.

“A” classified content-ന് reliable age-verification mechanism നടപ്പാക്കുകയും കുട്ടികളുടെ access നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും വേണം.

അതുകൊണ്ട് പഴയ ഒരു പൊതുവാദം ഇനി ആവർത്തിക്കാനാവില്ല:

“OTT-യിൽ adult content-ന് പ്രായനിയന്ത്രണം നിയമപരമായി നിർബന്ധമല്ല.”

നിലവിലെ Rules age classification, parental controls, age verification എന്നിവ വ്യക്തമായി ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

പ്രശ്നം നിയമം ഇല്ല എന്നതല്ല.

നിയമം എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്.

ഒരേ സിനിമ, പക്ഷേ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കവാടങ്ങൾ

തിയേറ്ററിൽ ഒരു filmmaker-ന് ആദ്യം Board-ന്റെ മുന്നിലെത്തണം.

OTT-യിൽ publisher തന്നെയാണ് ആദ്യം തീരുമാനമെടുക്കുന്നത്.

അതായത്:

തിയേറ്റർ

Prior State Certification

OTT

Publisher Self-Classification + Complaints + Self-Regulation + Government Oversight

ഈ വ്യത്യാസമാണ് വിവാദത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കേന്ദ്രം.

Content ഒരേ ആയിരിക്കാം.

പക്ഷേ നിയമം content-നെ മാത്രം നോക്കുന്നില്ല.

അത് content എങ്ങനെ, എവിടെ, ആരുടെ നിയന്ത്രണത്തിൽ, ഏത് സാഹചര്യത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു എന്നും പരിശോധിക്കുന്നു.

തിയേറ്ററും OTT-യും ശരിക്കും ഒരുപോലെയാണോ?

Article 14 analysis-ന്റെ ആദ്യചോദ്യം ഇതാണ്.

തിയേറ്റർ ഒരു പൊതുപ്രദർശനസ്ഥലമാണ്.

• സിനിമ നിശ്ചിത സമയത്ത് ആരംഭിക്കുന്നു;

• പ്രേക്ഷകൻ content sequence നിയന്ത്രിക്കുന്നില്ല;

• പൊതുജനങ്ങൾക്ക് കൂട്ടമായി പ്രവേശനം നൽകുന്നു;

• exhibitor-ന് പ്രായപരിശോധന നടത്താനാവുന്നു;

• physical venue licensing-ന് വിധേയമാണ്;

• exhibition ഒരു publicly organised commercial act ആണ്.

OTT viewing വ്യത്യസ്തമാണ്.

• ഉപയോക്താവ് സ്വയം content തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു;

• ഇഷ്ടമുള്ള സമയത്ത് കാണുന്നു;

• pause, skip, stop എന്നിവ ചെയ്യാം;

• subscription profile, parental lock, PIN തുടങ്ങിയ controls ഉപയോഗിക്കാം;

• viewing സാധാരണയായി സ്വകാര്യ ഇടത്താണ്;

• content വ്യക്തിപരമായി ആവശ്യപ്പെട്ട് access ചെയ്യുന്നതാണ്.

അതുകൊണ്ട് തിയേറ്ററും OTT-യും factual ആയി identical അല്ല.

നിയമം വ്യത്യസ്ത classification സൃഷ്ടിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒരു intelligible differentia ഇവിടെ കാണിക്കാനാകും.

പക്ഷേ അതോടെ Article 14 ചോദ്യം അവസാനിക്കുന്നില്ല.

ആ വ്യത്യാസത്തിന് നിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവുമായി rational nexus ഉണ്ടോ എന്നും പരിശോധിക്കണം.

Article 14: വ്യത്യാസം മാത്രം മതിയല്ല

Article 14 എല്ലാ വ്യക്തികളോടും എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും ഒരേ രീതിയിൽ പെരുമാറണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല.

യുക്തിസഹമായ classification നിയമത്തിന് അനുവദനീയമാണ്.

എന്നാൽ classification:

1. തിരിച്ചറിയാവുന്ന ബുദ്ധിപരമായ വ്യത്യാസത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയിരിക്കണം;

2. നിയമം ലക്ഷ്യമിടുന്ന ഉദ്ദേശ്യവുമായി യുക്തിസഹമായ ബന്ധം പുലർത്തണം;

3. arbitrary ആയിരിക്കരുത്.

State of West Bengal v. Anwar Ali Sarkar മുതൽ E.P. Royappa v. State of Tamil Nadu വരെയുള്ള ഭരണഘടനാ jurisprudence, classification-നും arbitrariness-നും എതിരായ Article 14 നിയന്ത്രണം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

തിയേറ്റർ–OTT വ്യത്യാസത്തിന് State നൽകാവുന്ന വിശദീകരണം ഇതായിരിക്കും:

• public exhibition-ന്റെ immediate mass impact വ്യത്യസ്തമാണ്;

• theatre audience content സ്വയം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും exhibition sequence നിയന്ത്രിക്കുന്നില്ല;

• minors-ന്റെ physical admission നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയും;

• OTT-യിൽ user choice, private access, technology-based controls എന്നിവ ലഭ്യമാണ്;

• അതുകൊണ്ട് prior certification-ന് പകരം self-classification model യുക്തിസഹമാണ്.

ഈ വാദം നിയമപരമായി പൂർണമായും അസംബന്ധമല്ല.

അതുകൊണ്ട് “രണ്ട് നിയമങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതിനാൽ Article 14 ലംഘിച്ചു” എന്ന നിഗമനം വളരെ വേഗത്തിലുള്ളതായിരിക്കും.

പക്ഷേ സാങ്കേതികവിദ്യ പഴയ വ്യത്യാസം മായ്ച്ചുകളയുന്നില്ലേ?

ഇവിടെയാണ് എതിർവാദം ശക്തമാകുന്നത്.

ഇന്ന് ഒരു വലിയ സിനിമ തിയേറ്ററിൽ റിലീസ് ചെയ്തതിന് ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്കകം OTT-യിൽ എത്തുന്നു.

അതേ ദൃശ്യങ്ങൾ:

• വലിയ സ്ക്രീനിൽ കണ്ടാൽ prior certification;

• വീട്ടിലെ വലിയ television-ൽ കണ്ടാൽ self-classification;

• mobile phone-ൽ കണ്ടാൽ മറ്റൊരു access context.

Content-ന്റെ potential harm medium മാറുന്നതുകൊണ്ട് പൂർണമായി അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നില്ല.

കുട്ടികൾക്ക് OTT access ഉണ്ടെങ്കിൽ, parental controls യഥാർത്ഥത്തിൽ enable ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?

Age verification വെറും date-of-birth declaration ആയി ചുരുങ്ങുന്നുണ്ടോ?

ഒരേ കുടുംബത്തിലെ നിരവധി ആളുകൾ ഒരേ account ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, classification എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമാണ്?

Smartphone വഴി സ്വകാര്യമായി കാണുന്ന content theatrical exhibition-നെക്കാൾ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ നിയന്ത്രണരഹിതമാകുന്നില്ലേ?

അതുകൊണ്ട് regulatory distinction ചരിത്രപരമായി മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണെങ്കിലും, അതിന്റെ ഇന്നത്തെ practical justification നിരന്തരം പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

“CBFC നിരസിച്ച സിനിമ OTT-യിൽ ഇടാം” എന്നത് പൂർണസത്യമാണോ?

ഇത് സൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ട വിഷയമാണ്.

CBFC certification public exhibition-നാണ്.

OTT release-ന് അതേ certificate statutory precondition അല്ല.

അതുകൊണ്ട് ഒരു film-ന് theatrical certificate ലഭിച്ചില്ല എന്ന കാര്യം മാത്രം OTT release-നെ സ്വതവേ തടയണമെന്നില്ല.

എന്നാൽ അതിന് വിപരീതമായി:

CBFC നിരസിച്ചു; അതിനാൽ OTT-യിൽ unrestricted right ലഭിച്ചു എന്നും പറയാനാവില്ല.

OTT content:

• IT Rules-ന്റെ Code of Ethics പാലിക്കണം;

• നിലവിലുള്ള criminal and civil laws ലംഘിക്കരുത്;

• obscenity, child sexual abuse material, unlawful incitement, defamation, contempt, copyright infringement തുടങ്ങിയ നിയമനിയന്ത്രണങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിവാകില്ല;

• Section 69A ഉൾപ്പെടെയുള്ള നിയമാധികാരങ്ങൾക്കു കീഴിലുള്ള blocking action നേരിടാം.

2026 ജൂലൈയിലും കേന്ദ്രസർക്കാർ OTT publishers നിയമം നിരോധിച്ച content പ്രസിദ്ധീകരിക്കരുതെന്ന ബാധ്യത വീണ്ടും വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. 2025-ൽ inappropriate or unlawful content സംബന്ധിച്ച് 25 OTT platforms-ക്കെതിരെ blocking action എടുത്തതായി സർക്കാർ പാർലമെന്റിൽ അറിയിച്ചു.

അതുകൊണ്ട് OTT എന്നത് നിരസിക്കപ്പെട്ട content-ന്റെ നിയമസുരക്ഷിത അഭയകേന്ദ്രമല്ല.

“Censorship” ആണോ “Certification” ആണോ?

നിയമം ഔദ്യോഗികമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് “certification” എന്ന പദമാണ്.

എന്നാൽ Board-ന്:

• cuts ആവശ്യപ്പെടാനും;

• modifications നിർദേശിക്കാനും;

• certificate refuse ചെയ്യാനും

കഴിയുന്നതിനാൽ അത് വെറും neutral age-labelling mechanism മാത്രമല്ല.

അതിൽ prior restraint-ന്റെ സ്വഭാവമുണ്ട്.

K.A. Abbas v. Union of India, (1970) 2 SCC 780 എന്ന കേസിൽ സുപ്രീംകോടതി films-ന്റെ pre-censorship ഭരണഘടനാപരമായി പൂർണമായി നിരോധിതമല്ലെന്ന് അംഗീകരിച്ചു. Film medium-ന്റെ ശക്തമായ visual and emotional impact കണക്കിലെടുത്ത് മറ്റ് expression forms-നേക്കാൾ വ്യത്യസ്ത നിയന്ത്രണം സാധ്യമാണ് എന്നും കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു. അതേസമയം, നിയന്ത്രണം വ്യക്തമായ principles-നും procedural safeguards-നും വിധേയമായിരിക്കണം.

അതിനാൽ film certification ഒരു constitutionally tolerated prior-restraint model ആണെങ്കിലും, അതിന് unlimited discretion ഇല്ല.

അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം: Article 19(1)(a)

Cinema ഒരു entertainment commodity മാത്രമല്ല.

അത് expression ആണ്.

Film producers, directors, writers, actors, publishers എന്നിവരുടെ speech rights Article 19(1)(a)-യുടെ ഭാഗമാണ്.

എന്നാൽ Article 19(2) പ്രകാരം sovereignty and integrity of India, security of the State, friendly relations with foreign States, public order, decency, morality, contempt of court, defamation, incitement to an offence തുടങ്ങിയ grounds-ൽ reasonable restrictions ഏർപ്പെടുത്താം.

Cinematograph Act-ന്റെ Section 5B ഇതേ constitutional grounds certification process-ൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

ചോദ്യം regulation ഉണ്ടാകാമോ എന്നതല്ല.

Regulation proportionate ആണോ, transparent ആണോ, medium-neutral ആണോ, arbitrary ആണോ എന്നതാണ്.

OTT-ക്കും CBFC വേണമോ?

ഇതിന് ലളിതമായ ഉത്തരമില്ല.

OTT-ക്കും identical CBFC pre-certification ഏർപ്പെടുത്തണമെന്ന വാദത്തിന് ചില ഗുണങ്ങളുണ്ട്:

• uniformity;

• common age standards;

• child protection;

• accountability;

• consistent treatment of identical films.

എന്നാൽ അതിന് ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങളും ഉണ്ട്:

• ഓരോ series-ന്റെയും episode മുൻകൂട്ടി പരിശോധിക്കേണ്ടിവരും;

• content volume വളരെ വലുതാണ്;

• certification delays ഉണ്ടാകാം;

• creative freedom ബാധിക്കാം;

• State censorship വ്യാപകമാകാം;

• internet-based global distribution-ന് bureaucratic bottleneck ഉണ്ടാകാം.

അതുകൊണ്ട് uniformity എന്ന പേരിൽ എല്ലാ മാധ്യമങ്ങളെയും ഏറ്റവും കർശനമായ നിയന്ത്രണത്തിന് കീഴിലാക്കുന്നത് പരിഹാരമാവണമെന്നില്ല.

സമത്വം എന്നത് എല്ലായിടത്തും ഒരേ restraint എന്നല്ല.

Comparable protection with proportionate regulation ആയിരിക്കണം ലക്ഷ്യം.

കൂടുതൽ നല്ല മാതൃക എന്താകാം?

തിയേറ്ററിനെയും OTT-യെയും പൂർണമായും ഒരേ സംവിധാനത്തിലാക്കുന്നതിനു പകരം, ഒരു convergent regulatory framework പരിഗണിക്കാം.

1. Common classification language

Theatre-ലും OTT-യിലും U, UA 7+, UA 13+, UA 16+, A തുടങ്ങിയ common ratings പൊതുജനങ്ങൾക്ക് ഒരേ അർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാകണം.

2. Transparent classification reasons

ഒരു film അല്ലെങ്കിൽ series-ന് rating നൽകിയതിന്റെ അടിസ്ഥാന content descriptors വ്യക്തമാക്കണം.

3. Effective age verification

“A” content-ന് പേരിലുള്ള age verification മാത്രം മതിയാകരുത്. Privacy സംരക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് പ്രായോഗികവും proportionate-ഉമായ controls വേണം.

4. Strong parental controls

Default child profiles, PIN protection, viewing restrictions, content warnings എന്നിവ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമാക്കണം.

5. Independent appellate mechanism

Platform classification-നെതിരായ പരാതികൾ platform-ൽ തന്നെ അവസാനിക്കരുത്. സ്വതന്ത്രവും വേഗതയുള്ളതുമായ review സംവിധാനം വേണം.

6. Minimal prior restraint

Illegal content-നെതിരെ ശക്തമായ നടപടി വേണം. എന്നാൽ political disagreement, artistic discomfort, unpopular opinion എന്നിവയെ censorship-ന്റെ അടിസ്ഥാനമാക്കരുത്.

7. Accessibility

Subtitles, same-language captions, audio descriptions തുടങ്ങിയ accessibility measures entertainment regulation-ന്റെ ഭാഗമാക്കണം. 2025-ൽ Ministry of Information and Broadcasting OTT publishers-നോട് disability-accessibility laws-ും Code of Ethics-ും പാലിക്കണമെന്ന് പ്രത്യേകം നിർദേശിച്ചിരുന്നു.

Article 14 ലംഘനമാണോ? അന്തിമ വിലയിരുത്തൽ

നിലവിലെ നിയമവ്യത്യാസം Article 14 ലംഘിക്കുന്നു എന്ന് നേരിട്ട് പ്രഖ്യാപിക്കാൻ കഴിയില്ല.

തിയേറ്ററും OTT-യും തമ്മിൽ നിയമപരമായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാവുന്ന വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ട്:

• public exhibition vs private on-demand access;

• exhibitor control vs user control;

• physical admission vs technological access control;

• prior certification vs self-classification and grievance oversight.

ഈ differentia നിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാനാകുന്നതിനാൽ classification prima facie defensible ആണ്.

എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് നിലവിലെ സംവിധാനം flawless ആകുന്നില്ല.

ഒരേ content വ്യത്യസ്ത മാധ്യമങ്ങളിലൂടെ ഒരേ പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ:

• theatrical pre-certification എത്രത്തോളം ആവശ്യമാണെന്ന്;

• OTT self-classification എത്രത്തോളം വിശ്വാസയോഗ്യമാണെന്ന്;

• age controls യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന്;

• restrictions proportionate ആണോ എന്ന്;

• രണ്ട് സംവിധാനങ്ങളും ഒരേ constitutional standards പാലിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന്

തുടർച്ചയായി പരിശോധിക്കണം.

അതുകൊണ്ട് യഥാർത്ഥ ചോദ്യം:

OTT-ക്കും തിയേറ്ററിനും ഒരേ censor വേണമോ?

എന്നതല്ല.

യഥാർത്ഥ ചോദ്യം:

ഒരേ ഭരണഘടനയ്ക്കു കീഴിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന രണ്ട് മാധ്യമങ്ങൾക്കും സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉത്തരവാദിത്തവും സംരക്ഷണവും ഉറപ്പാക്കുന്ന proportionate regulation എങ്ങനെ സൃഷ്ടിക്കാം?

ഉപസംഹാരം

OTT platforms സിനിമാ പ്രദർശനത്തിന്റെ ഭാവി മാത്രമല്ല.

അവ ഇപ്പോഴത്തെ യാഥാർഥ്യമാണ്.

തിയേറ്റർ നിയമം ഒരു physical public exhibition കാലഘട്ടത്തിൽ രൂപപ്പെട്ടതാണ്. OTT regulation digital, personalised, on-demand viewing കാലഘട്ടത്തിൽ രൂപപ്പെട്ടതാണ്.

അതുകൊണ്ട് രണ്ട് വ്യത്യസ്ത regulatory models ഉണ്ടായത് ചരിത്രപരമായി മനസ്സിലാക്കാം.

എന്നാൽ ചരിത്രപരമായ വ്യത്യാസം ശാശ്വതമായ നിയമന്യായീകരണമാകരുത്.

Technology മാറുമ്പോൾ regulation മാറണം.

Audience protection എന്ന പേരിൽ creative freedom ഇല്ലാതാക്കരുത്.

Creative freedom എന്ന പേരിൽ കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയും നിയമപരമായ ഉത്തരവാദിത്തവും ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉത്തരവാദിത്തവും തമ്മിലുള്ള ശരിയായ തുലനം കണ്ടെത്തുക — അതാണ് ഇന്നത്തെ യഥാർത്ഥ നിയമവെല്ലുവിളി.

നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം എന്താണ്?

OTT content-നും CBFC pre-certification വേണമോ?

അതോ theatrical certification-നെ കൂടുതൽ liberal ആക്കി, രണ്ടിടത്തും common age-classification model കൊണ്ടുവരണമോ?

Self-regulation മതിയോ?

അല്ലെങ്കിൽ independent digital content regulator ആവശ്യമാണോ?

നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം comment section-ൽ രേഖപ്പെടുത്തുക.

---

Adv. C. V. Manuvilsan
High Court Advocate | Legal Storyteller
Lex Loci Associates

---

നിയമസ്രോതസ്സുകൾ

1. The Cinematograph Act, 1952, as amended by the Cinematograph (Amendment) Act, 2023.

2. The Cinematograph (Certification) Rules, 2024.

3. The Information Technology Act, 2000.

4. The Information Technology (Intermediary Guidelines and Digital Media Ethics Code) Rules, 2021.

5. K.A. Abbas v. Union of India, (1970) 2 SCC 780.

6. State of West Bengal v. Anwar Ali Sarkar, AIR 1952 SC 75.

7. E.P. Royappa v. State of Tamil Nadu, (1974) 4 SCC 3.

---

Disclaimer: ഈ ലേഖനം പൊതുവായ നിയമബോധവൽക്കരണത്തിനും ഭരണഘടനാപരമായ സംവാദത്തിനുമായി തയ്യാറാക്കിയതാണ്. ഇത് പ്രത്യേക സിനിമയെയോ platform-നെയോ സംബന്ധിച്ച നിയമോപദേശമായി കണക്കാക്കരുത്. നിയമങ്ങളും സർക്കാർ നിർദേശങ്ങളും കാലാനുസൃതമായി മാറാവുന്നതിനാൽ, വ്യക്തിഗത വിഷയങ്ങളിൽ നിലവിലെ ഔദ്യോഗിക നിയമസ്ഥിതി പ്രത്യേകം പരിശോധിക്കണം.